LAIKLIK

Laiklik,dine akılcı bir yaklaşımdır.En yaygın ve çok kabul gören yorumu ile de, din ve devlet ya da din ve dünya işlerini birbirinden ayrı tutmaktır. Laiklik, dinin hakkını dine, devletin hakkını devlete veren bir kavramdır. Ancak toplumsal açıdan laiklik, din ve devlet arası ilişkilerin ötesinde, toplumsal yaşamın çeşitli alanlarının en üstün kural ve değer ölçüleri sayılan din kavramlarından kurtarılmasıdır. Sosyal davranışları,"günah-sevap" kavramları ötesinde, "doğru-yanlış" ölçütü ile şekillendirmektir. Kısaca kişisel ve toplumsal yaşamın her yönünde, aklı ve bilimi yol gösterici olarak saymaktır. Bu yaklaşımlar, insanın düşünce yapısını, dinin etkisinden kurtararak özgürleştirmek amacına yöneliktir. Ancak laikliğin toplumun tamamı tarafından bu şekilde alaşılamaması; dinin "ahret" ile ilgili kurallarının dünyevi işlevinden üstün tutulmasına, başka bir deyişle, dünyadan çok "ahret"de mutlu olmayı yeğleyen bir yaşam tarzında direnilmesine yol açmıştır. Hatta daha da ileri gidilerek, Türk devriminin, dinin getirdiği kurumları ve değerleri kabul etmediği ileri sürülerek, laikliğin biraz da din düşmanlığı içerdiği söylenebilmektedir. Bunda gericiler kadar, laikliği savunanların yanlış tutumları da rol oynamıştır.
Atatürk döneminde,laikliğin yalnızca belirli bir bürokrat kadronun bir lüksü, bir üstünlük unsuru, kültürlü, entelektüel olmanın bir niteliği şekline girmiş olması da laikliğe olan tepkiyi kuvvetlendirmiştir. Laik olduğunu sanan ve bunun için kendini "ilerici" sanan bürokrat kadro, dinsel bağları sıkı olan halk kitlelerini "gerici" olarak suçlamış ve onu "hor" görmek yolunu tutmuştur.
Günümüzde de benzer durumlar görülmektedir. Bunun en önemli nedeni,önceki ve günümüzdeki yönetimlerin, laikliği kişiye ve topluma benimsetilmesinde pek başarılı olamayışlarıdır.
Yani, doğum anından ölümüne kadar kişinin toplum içindeki yaşantısının her dönemini kesin denetim altında tutan İslam dininin yaşamın çeşitli alanlarındaki yönlendirici ilkeleri, akla dayalı çağdaş ilkeler haline getirilememiştir.